(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ในหนังคนชอบพูดกันว่าพวกเขา...
ดูเหมือนหลับไป
น้องดูไม่เหมือนหลับ น้องดูเหมือนตายแล้ว
คือว่า พี่...
เขาดูดี พี่ทำได้ดีเหมือนเคย
- ขอบใจ - แต่เขาดูไม่เหมือนหลับไป
ไม่รู้ว่าทำไมคนพูดแบบนั้น
คำส่วนใหญ่ที่คนพูดในงานศพคือความหวัง
"พวกเขา...
อยู่ในที่ที่ดีกว่า พวกเขาไปสู่สุขคติ
กำลังยิ้มให้เบื้องล่าง"
ผู้คนก็แค่หวังออกมาดังๆ
แย่แค่ไหน
หมายถึงตอนที่น้อง...
มาถึงที่นี่ เขาดูเป็นยังไง
นี่จะถามกันจริงๆ เหรอ
เปล่า
ถูกของพี่
เธอน่าจะเพลาๆ หน่อย
คืนนี้ยังอีกยาว
เธอดื่มมาทั้งวันแล้ว
อาหารเยอะเป็นบ้า แห่มาเรื่อยๆ
หวังว่าทุกคนจะไม่ได้กินมื้อค่ำมานะ
- ขอสักแก้วได้มั้ย - อือฮึ
น่าจะบอกทุกคนว่าอย่ากินมื้อค่ำก่อน
ในครัวมีอีกเพียบถ้าเราจะผลาญ
- ขอบคุณ - เออ
ติดต่อคนจัดดอกไม้พรุ่งนี้รึยัง
เรียบร้อยแล้ว
ผมรับปาก
ลุคจะมีปัญหามั้ย
ถ้าเขามีปัญหา สตีฟพาเขากลับโรงแรมไปก็ได้
ตกลงลุคกลับตัวได้แล้วเหรอ
สตีฟบอกว่าตอนหาตัวเขาเจอ ลุคไม่ใส่รองเท้าด้วยซ้ำ
เยี่ยม
เราจะได้ดูเขาตอนมีสติ
เขาบินข้ามประเทศมาอ้วกใส่แฝดที่ตายไป
ให้ตายสิ ธีโอ
แต่เราเอากระเป๋าไปซ่อนไว้ก็ดีนะ
แล้วพ่อล่ะ
พวกเขานั่งเครื่องบินมาด้วยกัน พี่รู้ เพราะงั้นพ่อก็มา
พ่อเคยมาที่นี่รึเปล่า
พยายามนึกอยู่เหมือนกัน
ไม่เคยใช่มั้ย
หรือว่าเคย ฉันจำไม่ได้
ผมเปิดเอง พวกคุณพักเถอะ
ขอที ลุค
อย่าทำพัง
ตลกนะ เนลลี่พยายามมาตลอด เพื่อให้เราอยู่กันพร้อมหน้า
หวัดดี
- พ่อก็พยายามตั้งหลายปี - ฉันเก็บเสื้อโค้ตให้
ได้ ดีเลย
น่าจะมีคนบอกเนลลี่ว่าไม่ต้องพยายามขนาดนี้
- หวัดดี - เฮ้
ข้างนอกหนักเลยนะ
แค่ฝนนิดหน่อย
หวัดดี เชิร์ล
เฮ้ ยังไม่ชอบกอดสินะ
เที่ยวบินเป็นไง
มันก็... ไม่เลว
นาน
พ่อไม่ได้มาด้วยเหรอ
พ่อยังอยู่ที่โรงแรม บอกให้เรามาก่อน
พ่อเอาแต่เปลี่ยนชุด
พ่อคงเครียดน่ะ ฉันว่า
ลุค ฉันหาน้ำหรืออะไรให้นายกินดีมั้ย
เรามีอาหารกองพะเนิน กินอะไรก็ได้
ผมขอโทษ
ผมไม่... ไม่ได้...
เขาดูดีกว่าที่ฉันคาดไว้เยอะมาก
พี่ว่าเขาเลิกยามาสักพักแล้ว
- แล้วเรื่องแหกคุกนี่ยังไงกัน - เรื่องมันยาว
นี่ ลุค
- ไหวมั้ย - ไหว
- เหรอ - เออ ฉัน...
นึกว่าตัวเองจะไหว
- พี่เข้าใจ - เขาอยู่ตรงนั้นเลย
ไม่ต้องรีบ
เรารอได้
ใช่
ไม่ต้องรีบร้อน
ฉัน...
ไม่เป็นไร
ลีห์อยู่ไหน
อะไร
ลีห์จะมาพรุ่งนี้ เรา...
เราไม่ได้เดินทางด้วยกัน
ทำไม
เราขอห่างกันสักพัก
ลุค แน่ใจนะว่าไม่อยากได้ชาเย็นหรืออะไร
- น่าจะดีนะ - ใช่
- เอาชาเย็นหน่อยมั้ย - ได้
เยี่ยมไปเลย ขอบใจนะ เคฟ
- พี่ทำอะไรนะ - ห่างกันสักพัก
- แบบว่าแยกทางกันเหรอ - แบบ...
ถ้ามันไม่แตกต่างอะไร
ไว้ค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลังดีกว่า
พี่ว่าคืนนี้เราต้องจัดการเรื่องที่สำคัญ
กว่าชีวิตแต่งงานของพี่
ถ้าเธอแต่งงาน เธอจะรู้ว่าบางครั้ง คนเราก็ต้องการระยะห่าง
คือว่า ธีโอ พี่ไม่ได้...
ไม่ได้ตั้งใจจะพูดงั้น พี่...
พี่แค่คิดว่าสำหรับคนที่อยู่ด้วยกันมานาน แบบคู่เรา มันไม่แปลก...
ฉันไม่สน
เอาน้ำมาให้
ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณ
โอเค
- เหรอ - ใช่
ก็แค่กระชากที่ปิดแผล
เออ เรามา...
- มาทำกันดีกว่า - โอเค
พี่อยู่กับแกนะ
เราทำได้
มันไม่แย่เท่าความคิดในหัวตัวเอง
แต่เขาดูไม่เหมือนนอนหลับ
- เพราะงั้นลืมไปซะ - ใช่
ถ้าแกไม่พร้อม เราถอยก่อนก็ได้
- ไม่เป็นไร มาเถอะ - โอเค
ใช่
ใช่ นั่นเขาเอง คุณตำรวจ
ถูกต้อง ถูกตัวไม่ผิดคน
นั่นเนลลี่ไง และเขาตายแล้ว
พระเจ้า
เวร เชิร์ล
พี่ขอโทษ ไม่รู้ว่าเมื่อกี้นั่นอะไร
ฉันเปลี่ยนหลอดไฟทุกดวงในบ้านนี้เมื่อบ่าย
เพราะถ้าไฟดวงนึงดับคืนนี้หรือพรุ่งนี้
ฉันจะไม่มีเวลาเปลี่ยนเพราะเรื่องวุ่นๆ ตอนนี้
มัน... มันบ้ามาก
ฉันเข้าใจ
มันบ้าน่ะ
ใช่
เราไม่ต้องอยู่ที่นี่กันก็ได้
นั่งลงก่อน
- น้องโอเคแล้ว - ใช่
แบบนั้นก็ดี
ขอบใจ
ฉันดื่มเหล้าทุกทีที่อยากชกอะไรสักอย่าง
มันโคตรจะไม่แฟร์
แม่ง!
โอเค สตีฟ
เออ เดี๋ยวตามไป
โธ่เว้ย
ไม่เอาน่า ตั้งสติสิวะ
ตั้งสติ
โอเคๆ
พี่ไหวนะ
- หา - พูดมา
อะไร
รายละเอียด
พี่ไม่รู้อะไรมากไปกว่าเธอ พี่...
เขาฆ่าตัวตายในบ้านหลังนั้น
- ฉันว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น - ขอบใจนะ หายสงสัยหมดเกลี้ยง
ฟังนะ พี่ไม่ได้พูดว่ามันง่าย พี่รู้แค่นั้น
ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเรื่องฆ่าตัวตาย
ลุค เนลลี่กลับไปที่บ้านหลังนั้น
เขาไม่ได้บอกใคร
แล้วเขา...
- เธอคุยกับเจ้าหน้าที่ชันสูตรใช่มั้ย - ใช่
งั้นเธออาจจะรู้มากกว่าพี่
เขา... เขาแขวนคอ
เนลลี่คอหัก
คอเหรอ
เอาไป
ก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาไปที่นั่นทำไมแต่แรก
ก็... แม่ไง
น้องแทบจำแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ
ลุค เธอจำแม่ได้มากน้อยแค่ไหน
- ไม่รู้สิ - ตอนนั้นเขาหกขวบเองมั้ง
แล้วไงครับ ดร.เครน
ชก
ฉันอยากรู้ว่าคุณดัดลีย์พูดอะไรกับพ่อ
- พี่ก็อยากรู้ - พ่อไม่ได้บอกพี่เหรอ
คิดว่าไงล่ะ
หกชั่วโมงบนเครื่องบิน
ไม่มีพูดถึงเลยเหรอ
ไม่
พ่อนั่งชั้นประหยัด
เดี๋ยวนะ
พี่ซื้อตั๋วชั้นหนึ่ง
ให้ตัวเองเหรอ พี่ให้เขานั่งชั้นหนึ่งด้วย
แล้วให้พ่อนั่งชั้นประหยัดเนี่ยนะ
พ่อยืนยันจะเอางั้น
- นั่น... - คืองี้ เชิร์ล พ่ออยาก...
- นั่นมัน... - พ่ออยากจ่ายค่าตั๋วเอง - พ่อก็เลยนั่งชั้นประหยัด - เออ
ก่อนหน้านี้เราเคยคุยกันเยอะซะที่ไหน
ให้ตาย
ผมเปิดเอง
- ยินดีต้อนรับครับ - หวัดดี
เฮ้
โห นี่...
- ข้างนอกเหมือนฟ้ารั่ว - ใช่ๆ
ผมรู้ๆ
สบายดีมั้ย เควิน
ผม...
เสียใจด้วย
เออๆ ขอบใจ
ฉันก็เสียใจ
ว้าว
โทษที มาช้าไปนิด
ไม่เป็นไรค่ะ
เที่ยวบินเป็นไงบ้างคะ
มันก็... มันก็...
ดี รู้ๆ กันอยู่
ขอบคุณที่มาค่ะ
เฮ้
ขอบใจ
บ้านลูกสวยมาก
ที่นี่เป็นส่วนของธุรกิจจัดงาน
ส่วนบ้านพักอยู่ทางโน้น
ขอบคุณค่ะ
พระเจ้า
ดูลูกๆ สิ
ผ่านไปชั่วพริบตา
ใช่ เวลาผ่านไปจริงๆ
มากกว่าชั่วพริบตา
ไม่ก็เป็นชั่วพริบตา
ที่ยาวนาน
ไม่แน่ใจว่าอย่างไหนแน่
รับอะไรมั้ยครับ
เรามีของกินดื่มเพียบ
นี่คือวิธีทำใจของเควิน เขากลายร่างเป็นบ๋อย
ไม่เอา ขอบใจนะ พ่อไม่เป็นไร พ่อไม่รู้จริงๆ ว่า...
จะพูดอะไร
จริงๆ
นอกจาก...
ได้เห็นทุกคนอยู่พร้อมหน้าในห้องนี้
ไม่ทุกคนน่ะนะ
พ่อแค่เสียใจที่...
เราต้องมาอยู่ที่นี่
เพราะ...
ฉันก็ไม่ไหว
ดูพวกเขาสิ ทุกคนโตแล้ว
อะไรคะ หืม
เพราะเหตุการณ์นี้
เราต้องมาที่นี่เพราะเหตุการณ์นี้
พูดได้ดี พ่ออยากกล่าวคำอาลัยพรุ่งนี้มั้ย
- เพราะมัน... - พ่ออยากไปดูน้องมั้ย
- อยากสิ ถ้าลูกยอมให้ปลีกตัวไป - แน่นอนค่ะ
เราก็มาที่นี่เพราะเรื่องนี้
โอย เชอร์ลีย์
เชอร์ลีย์
ลูก...
ลูกทำได้...
น้องดูสวยมาก
ไม่แต่งหน้าจัดเกินไป
บางครั้งพวกเขาแต่งหน้าให้จัดเกินไป
แต่น้องดู...
ลูกทำได้...
ขอบคุณที่...
ดูแลเนลลี่ แล้วถ้ามีอะไร...
มีอะไร...
พ่ออยากเข้าห้องน้ำ ตรงไหนใกล้ที่สุด
- ตรงไปในโถงนั้น - โอเค
สุดทางเดิน ห้องซ้ายมือ
โอเค
ให้ตาย
เยี่ยม
ที่รัก
อยู่นี่เอง ทำไมไม่นอน คุณจะไปไหน
- คุณพระคุณเจ้า - ใช่
อ้อ งั้นก็เข้าเค้า
เสียงดังอย่างกับรถชนกัน
คงงั้นมั้ง แต่ไม่รู้ว่าทำไมมันร่วงลงมา
คุณจะไปไหน
ไม่รู้ค่ะ เดินไปเรื่อยมั้ง
ฉันอาจจะนอนละเมอ
ฉันฝันประหลาดที่สุดเลย
คุณพระคุณเจ้า!
ลูกจ๊ะ อย่าพูดคำนั้น
แม่เพิ่งพูดเองนะ
ลูกพูดถูก แม่ขอโทษ
- ลูกๆ ได้ยินเสียงน่ากลัวใช่มั้ย - เสียงน่ากลัวเต็มไปหมดเลย
จ้ะ ไม่เป็นไรนะ เห็นมั้ย เป็นเพราะมัน
- มีคนทำโคนยะย้าตก - "โคมระย้า" จ้ะ มันเพิ่งร่วงลงมา
- มีเรื่องบ้าอะไรอะ - สุภาพหน่อย
- เราไม่รู้ - เสียงดังเพราะงี้นี่เอง
หนูไม่ชอบ
แค่พายุงี่เง่าแบบเดิมๆ เองจ้ะ ลูกรัก
แม่ก็ไม่ชอบพายุ
- จริงเหรอคะ - ใช่
ไม่ชอบตั้งแต่เด็กแล้ว เหมือนลูกเลย
แต่รู้มั้ยว่าพายุทำอะไร
- พวกมันจะผ่านไปใช่มั้ยคะ - พวกมันจะผ่านไป
สตีวี่ ช่วยพ่อที พ่ออยากให้ทำอะไรครับ
จับอีกด้านไว้
พ่ออยากขยับมันให้พ้นทาง จะได้ไม่มีคนสะดุด
ได้ละ พร้อมนะ
ครับ
มันร่วงลงมาได้ยังไง
โดนฟ้าผ่าเหรอ
ไม่ๆ ไม่ใช่อย่างนั้น ลูก
เบาๆ ค่อยๆ
โอเค
นั่นอะไร
ลูกเห็บน่ะ
จริงด้วย เสียงดังมากเลยเนอะ
เอาละ มากับแม่ ไปนั่งกัน
ลูกเห็บเหรอ
ใช่ บางครั้งเวลามีพายุฝนฟ้าคะนอง
ลมจะดันพายุขึ้นไปสูงมากๆ บนฟ้า
แล้วฝนก็จะถูกแช่เย็น
เท่ากับเป็นน้ำแข็งเหรอคะ
ถูกต้อง
มิน่าห้องหนูถึงได้เย็นเจี๊ยบ
แล้วก้อนน้ำแข็งก็ตกลงมาบนโลก พวกมันเก็บน้ำเพิ่ม
มันก็เลยใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
อะไรนั่น
เหมือนเสียงหน้าต่าง
ซึ่งก็ไม่เป็นไร
- ทุกอย่างปกติดี โอเคนะ - ใช่
หน้าต่างห้องหนูเพิ่งพัง
- จริงเหรอ - ระเบิดเลยค่ะ
- ลูกเป็นอะไรรึเปล่า - หนูไม่เป็นไร
- พ่อจะขึ้นไปดูให้ - ผมไปด้วยได้มั้ย
ได้สิ
แต่คนอื่นๆ ต้องอยู่ข้างล่างตรงนี้ และอยู่ห่างๆ หน้าต่างไว้นะ
เดินระวังๆ นะ มีเศษแก้วบนพื้น
- อย่างกับมีคนปาหินใส่ - เยี่ยม
- น้ำแข็ง - เกิดอะไรขึ้นกับโคมระย้า
- ลมกลายเป็นน้ำแข็ง - นี่ เชิร์ล
ข่วยแม่ทีสิ เข้าครัวไปชงโกโก้มาหน่อย
เอาจริงเหรอคะ
ลูกชงเป็น แล้วลุคกับเนลลี่กำลังกลัว
ก็ได้
- ธีโอไปช่วยพี่ พาลุคไปด้วย - แม่อะ
ขอบใจจ้ะ ไปสิ
- ไปกับพี่ๆ - มาเถอะ
เดี๋ยวนี้สวมถุงมือเข้านอนแล้วเหรอ
- อยากเล่นเกมมั้ย - เงียบน่ะ
พอฟ้าแลบ
มานับกันว่านานเท่าไหร่ กว่าเราจะได้ยินเสียงฟ้าผ่า
แบบนั้นเราจะบอกได้ว่ามันอยู่ไกลแค่ไหน
โอเคมั้ย
ทุกๆ ห้าวินาที เท่ากับห่างไปหนึ่งไมล์เต็มๆ
เอาละนะ รอครั้งถัดไป
นั่นไง
โอเค หนึ่ง สอง...
สองไมล์
ไม่ ไม่เชิงจ้ะ
ทุกๆ ห้าวินาที นับเป็นไมล์เดียว
เท่ากับอันนั้นอยู่ใกล้กว่า
- แม่! - นี่ ไม่เป็นไร
- แค่ไฟตก - แม่จ๋า!
ไฟตกจ้ะ แม่อยู่นี่นะ ทุกคน
- มานี่ ไม่มีอะไรนะ - ไม่เป็นไร
- บ้านมันเก่ามากๆ จ้ะ - ไม่เป็นไร
ไฟฉายอยู่ในครัว
โอเค ลูกเข้าใจนะ
เอาละ
ผู้หญิงคอหัก!
- ไม่เป็นไรจ้ะ - ทุกคนโอเคมั้ย
- เราโอเค - เขาอยู่นั่น
- ไม่เป็นไรจ้ะ โอ๋ๆ - อยู่กับรูปปั้น
ไม่เป็นไร ลูกรัก
เขาอยู่นี่อีกแล้ว
ฟังแม่นะ ลูกรัก
แม่ก็เห็นพวกเขาเหมือนกัน
บางครั้งแม่ก็เห็นคนที่นี่
แต่พวกเขาไม่ทำร้ายเรานะ
พวกเขาไม่ได้มาเพื่อทำร้ายเรา
แม่เห็นอะไรคะ
- ทุกคนในนี้โอเคมั้ย - ไว้เราค่อยคุยกัน... ค่ะ ทุกคนไม่เป็นไร
อันนี้ใช้ได้ แต่พวกนี้ต้องใส่ถ่าน
โอเค พี่ธีโออยู่กับลูกแล้ว
- จับมือน้องสิ - แม่คะ
แป๊บเดียว แม่จะไปเอาไฟฉาย เดี๋ยวแม่กลับมา
เอาละ แม่หยิบของลูกให้นะ ลุค
- อย่าบีบมือแรง - ขอบใจจ้ะ สตีเวน
ก็แค่พายุ
- พายุเลวร้าย - ใช่ พยากรณ์อากาศไม่ได้แจ้ง
บ้าชะมัด
ของเธอเปียกหมดเลย เชิร์ล
ลูกเห็บปลิวเข้ามาทางหน้าต่าง
จริงอะ
ช่วยเหลือกันดีมาก สตีฟ ไว้เราคิดหาทางแก้นะ
- สนุกออก ว่ามั้ย - นี่จ้ะ
ตอนพ่อเด็กๆ เราเคยไปเข้าค่ายกันประจำ
พ่อเป็นลูกเสือไลฟ์สเกาต์
ลูกเสือคืออะไรคะ
เป็นกลุ่มของ...
เอาเป็นว่าเราไปเข้าค่ายกัน
มีอยู่หนนึงเกิดพายุ
แล้วอากาศเลวร้ายมากเราเก็บสัมภาระ
แล้วผูกไว้กับต้นไม้เพื่อกันไม่ให้ไหลไปกับน้ำ
หยุดนะ!
ไม่เป็นไร เราปลอดภัยดี โอเคนะจ๊ะ
ลูกนั้นใช้ได้เลยนะ
แม่แน่ใจเหรอว่าเราปลอดภัย
หลังคาจะไม่ระเบิดหรืออะไรงั้นใช่มั้ย
บ้านนี้ตั้งอยู่มานานมากแล้ว
ผ่านพายุและอะไรที่เลวร้ายกว่านั้นตั้งมากมาย
- มันจะช่วยให้เราปลอดภัย - ใช่
หนูนึกว่าแม่เกลียดบ้านหลังนี้
แต่แบบนั้นก็ใช้ได้
อาฮะ
โอเค หนึ่ง...
- สอง สาม... - สอง สาม...
เห็นมั้ย
มันกำลังห่างออกไป
แม่บอกว่าไง เนลลี่ พายุทำแบบนั้นล่ะ มัน...
น้องไปไหนแล้ว
ธีโอ
น้อง... น้องอยู่ตรงนี้ หนูจับมือน้องไว้ตลอดเวลา
- เนลลี่ - ตลอดเวลา
หนูรู้สึกถึงมือน้องจนกระทั่งก้มลงดู
- เนลลี่ - ลูกจ๋า
- เนลลี่ เนลล์ - ลูกรัก
ลูกจะไปไหนได้นะ มันแค่ไม่กี่วินาที
น้องอาจไปที่ห้องตัวเอง
อาจจะ
- หนูรู้สึกถึงมือน้องตลอดเวลา... - ไม่เป็นไรจ้ะ แม่เข้าใจ ไม่ใช่ความผิดลูก
- เราจะไปตามหาน้อง - ถ้ามีอะไรจับเขาไปล่ะ
พ่อรู้ว่าลูกกลัวนะ พ่อรู้
- เนลล์ ออกมาเถอะ - ฟังนะ น้องแค่ไปซ่อนตัวจากพายุ
- เขาน่าจะอยู่ใต้เตียงในห้องตัวเอง - ใช่
เราจะไปตามหาเนลลี่ ไปพาเขากลับมา โอเคมั้ย
- เราน่าจะ... - คนดีของแม่ ค่ะ
สตีฟ เอาละ ลูกเฝ้าทุกคนไว้นะ
- เดี๋ยวพ่อกับแม่มา - ใช่ เดี๋ยวกลับมา
ลูกๆ อยู่ตรงนี้ และอยู่ห่างๆ หน้าต่างไว้
ถือไฟฉายไว้ด้วย คุณว่าลูกขึ้นไปข้างบนเหรอ
ถ้าลูกไปที่ห้องโถง เราน่าจะเห็น
เนลล์ ออกมาเถอะ ไม่เป็นไรนะ
น้องไม่เป็นอะไรหรอก
พี่รู้ได้ไง
เพราะพี่จะไม่ยอมให้อะไรเกิดขึ้นกับเขา
กับน้องๆ ทุกคน
นั่นเป็นงานของพี่
เขาสอนเรื่องนี้เรื่องแรกในโรงเรียนพี่คนโต
เนลล์
พี่อยู่กับนาย
เราไหวน่า
โอเคนะ
ลุค
จำคำที่เขาคิดขึ้นเองได้มั้ย
ฉันไม่แน่ใจ
ไอ้คำที่คิดขึ้นเองนี่
ป้าเจเน็ตคอยแก้ให้ แต่เขาก็ใช้ต่อไป
- คำนั้นคืออะไรวะ - ฉันจำไม่ได้
ช่างเถอะ สุดท้ายป้าเจเน็ต...
ป้าเบื่อเต็มทนก็เลยบอกเนลลี่ ให้เลิกใช้คำนั้นและพูดให้ถูกต้อง
"เธอสิบขวบแล้วนะ พูดจาให้มันถูกต้อง"
แล้วเนลลี่ก็แค่
มองป้าอย่างอดทนเหมือนเด็กโตเกินวัย
และถามว่าเขาทำอะไรผิด
ป้าเจเน็ตตอบว่า
"มันเป็นคำที่คิดขึ้นมาเอง"
เนลลี่จ้องตาป้า แล้วพูดว่า
"คำทุกคำก็ถูกคิดขึ้นในตอนแรก"
โอย อยากนึกให้ออกจัง
คำนั้น
"ซองบุ"
ใช่เลย "ซองบุ"
ซองจดหมายที่บุกันกระแทกพองๆ
"ซองบุ"
เนลลี่จะพูดว่าซองบุใส่จดหมายของเขาหมด
และอยากให้ป้าเจเน็ตซื้อซองบุจากที่ร้าน
นั่นคือเรื่องที่สามที่พี่เล่าถึงฤดูร้อนงี่เง่านั่น
หลังจากนั้นพี่ไม่อยู่แล้ว นั่นเลยเป็นเรื่องที่จำได้มากที่สุดมั้ง
ฉันรู้เรื่องพวกนั้นเพราะฉันอยู่เพื่อมัน
แค่อยากฟังเรื่องใหม่ๆ บ้าง
จริงจังนะ ธีโอ เธอควรดื่มเพลาๆ ลงหน่อย
ฉันพยายามดื่มเพื่อให้เขากลับมามีชีวิต พี่อยากให้ฉันหยุดเหรอ
ใช่
น้องติดมาจากแม่ - รู้มั้ย - ติดเหล้าน่ะเหรอ
เปล่า "ซองบุ" น่ะ
แม่เขาเคย...
แม่เคยเล่าให้เนลล์ฟังว่าจดหมาย
ถึงซานต้าของแม่ จะปลอดภัยและอบอุ่นในขั้วโลกเหนือ
ถ้าใช้ซองบุ
ใช่
เนลลี่เคยเขียนจดหมายถึงซานต้า
ตั้งใจ...
อย่างเอาจริงเอาจัง
จดหมายทางการ
ไม่อยากเรียกเขาว่า
"ซานต้า" น้องเลยเรียกเขาว่าคุณคลอส
เขาคิดว่า "ซานต้า" ไม่สุภาพ เราไม่ควรพูดจากับผู้ใหญ่แบบนั้น
ก็เลย...
"เรียนคุณคลอส นี่คือ...
เนลลี่ เครน" ใน...
ที่อยู่ของเราตอนนั้น
พ่อบอกว่าไม่ต้องใส่ลงไป แต่น้อง...
เขายืนกราน
เพราะว่า...
เนลลี่บอกว่า เพราะ...
"ใครจะไปรู้ว่าโลกนี้มีเนลล์กี่คน"
และเราก็ย้ายบ้านบ่อยเหลือเกิน
ใช่ เราย้ายบ้านบ่อยเสียจน...
ซานตาคลอสอาจสับสน
"เรียนคุณคลอส นี่คือเนลลี่ เครนในบอสตัน
และ...
พี่ชายของหนู สตีฟ
เขาอยากได้เครื่องพิมพ์ดีด
เขาเป็นพี่ชายที่ดีมากเลยค่ะ" เนลลี่ว่างั้น
"ส่วนเชอร์ลีย์ พี่สาวหนูน่าจะได้กล้องใหม่
เพราะพี่จับภาพความทรงจำของเรา และมันช่างมีค่ามาก"
ประเด็นน่ะนะ ลูกๆ
น้องไม่เคยขออะไรเพื่อตัวเองเลย
ไม่เคยสักครั้ง
เขาจะขอของขวัญให้พวกพี่ๆ เท่านั้น แล้วก็...
ให้ตายสิ พ่อกับแม่ต้องพยายาม
เราต้องหาของที่พวกลูกต้องการให้ได้
ของที่น้องบอกไว้ในจดหมายพวกนั้น
เพราะเราจะไม่ขัดขวางสัญชาตญาณนั้น
แม่เคยพูดว่า "ไม่ได้นะ เราต้องรดน้ำดูแลเมล็ดพันธุ์ของลูก
จนกว่าความดีงามนั้นเติบใหญ่"
นั่นแหละ
เขาเคยเขียนจดหมาย
และ...
เขียนด้วยลายมือตัวเองเสมอ
เขาเขียนหาพ่อเดือนละครั้ง
เป็นประจำ
เพื่อบอกพ่อ
เกี่ยวกับเรื่องดีงามในชีวิตของลูกๆ
เราสองคน
หมายความว่าไง
หนูหมายถึงเราสองคน
เราเคยมีกันเจ็ดคน ตอนนี้เหลือห้า
เพราะเราสองคน
ตัดสินใจจบชีวิต
รู้มั้ยว่าบางศาสนา ไม่ยอมให้ฝังศพในสุสานของเขา
ถ้าเราฆ่าตัวตาย
มันเลวร้าย
เหมือนเราทำผิดร้ายแรง
ทั้งที่เราก็แค่เจ็บปวดเหลือเกิน
เจ็บปวดเหลือเกิน
แล้วเนลลี่ก็รู้
เขารู้ว่าพวกเราที่เหลือต้องชดใช้ด้วยอะไร เวลาที่มีคนทำแบบนั้น
แต่เขาก็ทำอยู่ดี
พระเจ้า
อยากให้น้องรู้สึกว่าคุยกับหนูได้
ไม่รู้ว่าทำไมน้องถึงไม่รู้สึกว่าเราคุยกันได้
ไม่มีอะไร
ที่เขาต้องเผชิญที่มันจะไม่โอเค
ไม่มีเลย
คือว่า...
มีหนนึง
ป้าเจเน็ต...
ป้ายอมให้เราตั้งแคมป์ในสวนหลังบ้าน
ตั้งเต็นท์น่ะ ปิ้งมาร์ชเมลโลว์กินกันทั้งคืน
- ฉันจำได้ - ใช่ แล้ว...
สตีฟ
- อ้อ เรื่องหมีนั่น - ใช่
สตีฟ
เขาออกไปข้างนอก แกล้งเป็นหมี
ขย่มทุบเต็นท์ แล้วก็...
ฉันก็เสียขวัญไปเลย
ส่วนเนลลี่พูดว่า...
เนลลี่บอกว่า "ไม่ต้องกลัวนะ
อยู่ในนี้เราปลอดภัย นี่...
นี่เต็นท์วิเศษ
มันทำให้เราไม่อาจพรากจากกันได้"
แล้วสตีฟก็หยุดเขย่าเต็นท์
เขาพูดโดยที่ยังใช้เสียงหมี
"ฉันว่าเธอหมายถึง
"ไม่อาจพบเห็นได้"
เนลลี่ตะโกนใส่หมี
"ฉันหมายความตามที่พูด เจ้าหมี"
ขอย้อนกลับไปเรื่องที่พูดหน่อย
เรื่องอะไร
ไม่ใช่แก พ่อต่างหาก
พ่อบอกว่าเนลลี่
เขียนจดหมายหาพ่อ
เดือนละครั้งใช่มั้ย
ใช่ ถูกแล้ว
งั้นเขาอาจพูดอะไรในจดหมายรายเดือนพวกนั้น
ที่อาจเป็นสัญญาณ ไม่รู้สินะ
เกี่ยวกับสภาพจิตของเขา
เปล่า เขาแค่...
เปล่า เขาจะ...
คือว่า เขาจะ...
พูดถึงลูกๆ เหมือนในจดหมายถึงซานต้า
เขาจะบอกพ่อเรื่องลูกๆ
พ่อพูดงั้น แต่...
เราทุกคนรู้ดีว่าพ่อชอบปิดบังข้อมูล
เวลาคนในครอบครัวลาโลก
- สตีฟ - ผมก็แค่สงสัย
เผื่อมีอะไรมากกว่านั้นที่พ่อไม่บอกเรา
แกอยากหาเรื่อง...
ตอนนี้เลยใช่มั้ย
ใช่
เราทุกคนมีคำถาม
ผมว่าถ้าคราวนี้พ่อยอมตอบเราก็คงยอดมาก
ได้
เริ่มจากโทรศัพท์จากคุณดัดลีย์ที่พ่อได้รับ
- และเธอพูดเรื่องอะไรกันแน่ที่... - เธอโทรหาพ่อ
ทันทีหลังจากโทรหาตำรวจ
เธอบอกว่าเห็นรถจอดอยู่ด้านหน้า
เธอเข้าไปข้างใน และเห็นน้องสาวของแก
แขวนคออยู่ข้างบันไดวนในห้องสมุด
อ้อ แล้ว...
คุณดัดลีย์ยังขอโทษ
เพราะเธออาเจียนใส่พื้น และ...
มีอะไรอีก
ในซองบุพวกนั้น เนลลี่ได้เล่ารึเปล่า
เขาถล่มงานเซ็นหนังสือของผมเมื่อเดือนก่อน
- ไม่ได้เล่า - ไปกรีดร้องใส่ผม
- เดี๋ยว ว่าไงนะ - ใช่
- นั่นฟังดูเหมือนเนลล์มั้ย - ไม่
เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง
เขาหาจิตแพทย์คนใหม่เพราะอาร์เธอร์ เรื่องนั้นฉันรู้
- ใช่ - มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับหมอคนนี้บ้าง
จิตแพทย์ที่มีปัญญาจะควบคุมเนลลี่ได้ดีกว่านั้นมาก
- ไอ้นี่มันโคตรโง่ - น้องไม่ได้กินยาอยู่แน่ๆ
- ตอนพี่เจอเขา - เสียงเขาเป็นไงตอนโทรหาพี่
- เขาโทรหาพี่เหรอ - ใช่ วันที่เกิดเรื่อง
- โทรหาสตีฟด้วย - พี่ได้คุยกับเขามั้ย
- เปล่า ไม่ได้คุย - พี่ก็เปล่า
เขาไม่ได้เป็นห่วงตัวเอง เขาห่วงแก
พ่อได้คุยกับเนลลี่
ใช่
พ่อคุยกับเขาคืนนั้น
แล้วเขาก็...
เขาเป็นห่วงมากกว่าเรื่องลุคเยอะ
คือ...
เช่นเรื่องอะไร
เขาพูดว่าผู้หญิงคอหักกลับมาแล้ว
นั่นไง
ป่วยทางจิต
- ไม่ใช่ สตีฟ - ชัดเจน
- ไม่ แกไม่... - เป็นกรรมพันธุ์
พ่อปล่อยให้น้องเชื่อเรื่องเหลวไหลพวกนั้น - แกไม่... - เรื่องเหลวไหลเกี่ยวกับฮิลล์เฮาส์
นี่คือข้อสรุปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ที่ทำให้เราต้องโทษพ่อ
- ผู้หญิงคอหักคือใคร - จริงๆ
พ่อได้ยินเขาพล่ามเรื่องบ้าบอพวกนั้น...
- ไม่ใช่เรื่องบ้าบอ - ที่เขาพูดตอนหกขวบ
แล้วพ่อไม่คิดว่าควรหาคนมาช่วยน้องเหรอ
ทำแล้วไง พ่อโทรหาแกทันที
- ก็เหมือนแม่ พ่อมองข้ามสัญญาณ... - ไม่ใช่อย่างนั้น
พ่อหวังว่ามันจะหายไปเอง แล้วก็ปกปิดเรื่องราว
ถ้าพ่อปกปิดอะไร พ่อทำไปเพราะปกป้องพวกแก
ผมไม่ต้อง... ผมจะต้องการ การปกป้องจากความจริงไปทำไม
ไม่ เขามีสิทธิ์...
อะไรนะ
นั่นมันอะไรกัน
พ่อพูดว่าแกมีสิทธิ์
- ผมมีสิทธิ์รู้ความจริงเหรอ - แกมีสิทธิ์ที่จะโกรธ
อย่าลืมว่าเรามาที่นี่ทำไม
พ่อโคตรใจดีที่ยอมให้ผมโกรธ
พวกแกทุกคนมีสิทธิ์
ผมมีสิทธิ์อะไรอีก ไหนๆ พ่อก็ใจดีชิบหายแล้ว
พี่ควรดูตัวเอง
ก่อนเริ่มพล่ามเรื่องความจริงนะ สตีฟ
เยี่ยม จะแหกกันตรงนี้ใช่มั้ย
พี่เมา
ธีโอน่ะเมา ส่วนฉันแค่โกรธ
เธออยากแหกหนังสือฉันตอนนี้เลยใช่มั้ย
อยากพูดถึงเรื่องจิตหลอนชวนเชื่อรึเปล่าล่ะ
- เราน่าจะ... - นั่นไง
จิตหลอนหวาดระแวง เพื่อความสนุกและหากำไร สตีฟ
- จะทำให้... - แล้วเรื่องนั้นล่ะ
พี่เอาความหวาดระแวงกับความบ้าไปขาย
เพื่อดันอาชีพนักเขียนของตัวเอง
เอาจริงสิ
เพราะงั้นอย่ามายืนโทงๆ ต่อหน้าโลงศพเนลลี่
- แล้วเทศนาเราเรื่องถูกผิด - เลิกทะเลาะกันเรื่องหนังสือได้รึยัง
- ทุกคนเหนื่อยมากแล้ว - พอใจรึยัง
ที่ได้ใช้พวกเราทุกคนหาเงินเปื้อนเลือด
พวกเราถึงได้ไม่มีใครรับเงินชั่วๆ ของพี่ สตีฟ
- พอได้แล้ว - แล้วเธอก็เมา!
ทั้งที่เราควรรำลึกถึงเนลลี่
สุดยอดมาก ธีโอ
ไม่ๆ อย่านะ
พี่ไม่รู้ว่าฉันเคยรู้สึกยังไง
และไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง
ฉันควรได้ทำใจในแบบที่ฉันต้องการ
อย่ามาทำเป็นยืนสั่ง ว่าเราทุกคนควรอาลัยน้องที่ตาย...
โว้ย!
เป็นอะไรรึเปล่า
ไม่เป็นไร อย่ามาจับตัวฉัน!
อย่ามาจับตัวฉัน
ฉันมีความเศร้าของตัวเองมากพอแล้ว ฉัน...
ฉันไม่ต้องการของพี่ด้วย
หมายความว่าไงล่ะนั่น
รู้ไว้ซะนะ
ฉันรับเงินนั่น เชิร์ล
เออ
ฉันรับเงินของสตีฟ
ฉันได้จบปริญญา
ฉันได้เริ่มทำอาชีพตัวเอง
เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะมันเป็นเงินโคตรดี
หนังสือดังเปรี้ยง
ค่าลิขสิทธิ์ยังไหลมาเทมา
นี่ดีใจชิบหายที่รับเงิน
เธอรับเงินเขา
คงมีแต่อีป้าดักดานถึงไม่ยอมรับ เพราะงั้น...
ยินดีด้วย
หุบปาก
เธอเมา
ไม่
เออ
แต่ฉันพูดถูก
แล้วทีนี้เอาไง อยากจิกฉันด้วยมั้ย
นี่แค่คิดว่าจะอาศัยหลังคาบ้านฉันคุ้มหัวเหรอ
- เชิร์ล... - อย่า ฉันขอทำให้ถูกต้อง
อาศัยบ้านฉัน กินอาหารฉัน
และโกหกต่อหน้าฉันมากี่ปีแล้วนะ
เราน่าจะคิดเงินค่าเช่าเธอจริงๆ นั่นแหละ
ฉันเคยเสนอแล้วว่าจะจ่ายค่าเช่า อีบ้าบุญ
งั้นคงจ่ายค่าบ้านตัวเองได้ไม่มีปัญหาใช่มั้ย
เชิญใช้เงินค่าลิขสิทธิ์นั่นให้หมด
เชอร์ลีย์
- พูดจริงใช่มั้ย - จริง
- ไม่จริงหรอก - ทุกคนตกลงกันแล้ว
- เราจะไม่มีส่วนร่วม... - เราไม่ได้ตกลง - พี่ยืนกร่างแล้วชี้นิ้วสั่ง... - เธอไม่มีสิทธิ์มาโกหกฉัน
แล้วอาศัยฉันอยู่ไปด้วยได้ แถมยังด่าฉันว่าอีป้า
- เอาละ - ทำแบบนั้นไม่ได้
- ใจเย็นๆ เชิร์ล - ทุเรศชิบหาย
ทุเรศทั้งคู่!
เงินเปื้อนเลือด!
ออกไปซะ ธีโอ
- คุณจะห้ามมั้ย - ผมจะ...
หลังเสร็จงานศพ ไสหัวกลับแคลิฟอร์เนียไปเลย สตีเวน
เริ่มมองหาที่ซุกหัวนอนใหม่ได้ละ ดร.เครน
ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะเลิกทำตัวสูงส่ง ก่อนร่วงลงมาเสียเอง
ถ้าเป็นฉัน พี่คงไม่ทำตัวโคตรทุเรศแบบนี้
เธอทำตัวเองขายหน้า แต่ดันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
เขาหกล้มกระแทกพื้นแต่ฉันขายหน้าเนี่ยนะ
เราเองก็รับเงิน
คือผมรับเงินนั่นไว้เอง
เรารับ
ไม่จริงน่า
ผมเปิดบัญชีเพื่อมัน
สมุดเช็คที่คุณเจอเมื่อวันก่อน...
เชิร์ล คุณเอาแต่ลดราคาจนเหลือแค่ต้นทุน
- จริงมั้ย หมายถึง... - กล้าดียังไง
ทำศพการกุศล กรณีพิเศษทั้งหลาย
อย่ามาโบ้ยใส่ฉัน
ไม่งั้นผมจะรักษากิจการนี้ไว้ได้ยังไง
นี่ ลองคิดดูสิ
เรารับเงินนั่นและเปลี่ยนมัน เป็นอย่างอื่นที่ช่วยเหลือผู้คน
- ในวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตพวกเขา - หยุดนะ
รู้ตัวมั้ยว่าทำให้ฉันอับอายแค่ไหน
ฟังนะ ที่รัก...
อย่า
ทั้งสองคน แค่...
ออกไป ฉันรับไม่ได้
เชอร์ลีย์...
ฉันมองหน้าคุณกับเขาตอนนี้ไม่ได้
ออกไป
เราก็แค่...
เราหมดเรื่องคุยแล้ว ทุกคนออกไปซะ
ฉันต้องย้ายออกจริงๆ เหรอ
- ออกไป! - ให้เขาได้อยู่ตามลำพังหน่อย
คืองี้ ฉันต้อง...
ฉันต้องได้วอดก้าเพิ่ม
- ฉันอยากได้วอดก้าเพิ่ม - ข้างล่างมีอีก
- ฉันอยากได้อีกขวด... - โอเค เราต้องไปแล้ว ไปกัน
เราน่าจะ...
เรากลับโรงแรมแล้วปล่อยให้เขาอยู่ตามลำพัง
เขาเจ็บปวด เราเจ็บปวดกันทั้งนั้น
- คนพูดจาใส่อารมณ์กัน เป็นปกติ... - อะไรกัน
บ้าอะไรเนี่ย
มีอะไร
ใครทำ - อะไร - มีอะไร
เชิร์ล
มีอะไรเหรอ
นี่มัน... นี่มันอะไร
นี่...
คิดว่าทำแบบนี้ดีเหรอ
- ฉันไม่ได้... - มีคนคิด อะไรล่ะ
คิดว่ามันตลกเหรอ คิดว่านี่มัน...
ฝีมือใครวะ
สาบานได้ ฉันเปล่า...
- พ่อเป็นคนสุดท้ายที่อยู่ในนี้ - เปล่า ไม่ใช่เลย...
- พ่อยืนตรงนี้... - พ่อจะทำอะไรแบบนี้ทำไม
อะไรน่ะ
ฟิวส์ขาดเหรอ
ฉันมีเครื่องปั่นไฟสำรอง
พายุก็ไม่แรงเท่าไหร่
นี่มันคืนบ้าอะไรวะ
ให้ตายสิ
ตู้เบรกเกอร์อยู่ไหน
ให้ช่วยอะไรมั้ย
พ่อคะ
โธ่ เนลล์
เนลล์
ไม่นะ
เนลล์
ลูกไม่อยู่ในห้องเรา
ไม่รู้ว่าทำไมลูกถึงเดินไปไหนมาไหนคนเดียว
หลังคานั่น
ผมรู้
เสียงลูกเห็บอย่างกับลูกกอล์ฟ
ไม่อยากคิดเลยว่าหลังคาจะเป็นยังไง
ผมจะตามมัลเลนมาดูพรุ่งนี้
ผมเพิ่งใส่ถ่านไปเองนะ
งั้นคุณไปใส่ถ่านใหม่ ฉันจะหาต่อไป
ผมจะไปดูที่ห้องสมุดกับครัวให้แน่ใจ
- เดี๋ยวมา - โอเคค่ะ
เนลลี่
โอย แย่ละ
เนลลี่ ลูกอยู่ในนี้รึเปล่า
มาเถอะ
ลูกไปไหนนะ
เอาจริงสิ
โอเค
เนลลี่
ลิฟ ลิฟ!
เด็กๆ อยู่ข้างล่างโอเคมั้ย
- เราโอเค - พวกเราไม่เป็นอะไร
ลิฟ
เฮ้! ลิฟ
คุณทำแบบนั้นได้ไง...
ลิฟ อยู่ห่างจากหน้าต่างไว้ดีกว่านะ
พายุนี่มัน...
ลิฟ!
อยู่ห่างจากหน้าต่าง...
พระเจ้าช่วย!
ลิฟ! พระเจ้า!
ลิฟ
- นี่มันอะไรกัน - ที่รักคะ
คุณเป็นอะไรรึเปล่า
ฉันคิดว่าไม่เป็นนะ
ฉันไปหาตามห้อง แต่ลูกไม่อยู่บนนี้
เมื่อกี้คุณทำอะไร
ฉันดูที่ห้อง...
ห้องนอน
ที่รัก
ฉันฝันประหลาดที่สุดเลย
- ลูกๆ โอเครึเปล่า - เกิดอะไรขึ้น
เรากำลังลงไป!
เกิดอะไรขึ้น
มีตัวอะไรอยู่ในบ้านก็ไม่รู้ ไฟฉายหนูไม่ติด
หนูได้ยินเสียงหายใจ แล้ว... หนูไม่รู้ว่ามันคืออะไร
- แต่มันอยู่ใกล้เรามาก - โอเค
ช้าๆ ลูก
ผมยังเห็นเลย ผมว่าเป็นหมาตัวใหญ่
มันวิ่งมาทางนี้แล้วตรงไปทางห้องครัว
มันเหมือนหมาป่าตัวใหญ่ มีตาสีแดงเรืองแสง
ผมไม่เห็นตาเรืองแสง แต่มันอยู่ในบ้าน
ต้องเป็นตัวอะไรสักอย่างแน่ๆ
มันไปทางไหน
ไม่เป็นไรนะจ๊ะ
อีกแล้วเหรอ
พ่อไปไหนมา
ก็แค่... ไม่ได้ไปไหน
พ่อเดินเพ่นพ่านในความมืดเหรอ
เราทุกคนก็ทำงั้นนี่
สตีฟกับเชิร์ลกำลังหาทางทำให้ไฟติด
พ่อสังหรณ์ใจว่าไฟจะไม่ติด
ใช่
ผมก็สังหรณ์เหมือนกัน
คิดว่าฝีมือใคร
ถ้าให้พ่อพูดจริงๆ
ไม่ใช่พวกเรา
แต่...
แก...
น่าจะรู้อยู่แล้วใช่มั้ย
งั้นก็...
ผู้หญิงคอหัก พ่อคิดว่าเธอ...
คือว่า ที่ผ่านมานี้เป็น...
ใช่
น้องไม่ได้ทำแบบนี้กับตัวเอง
ไม่ได้ทำ
แม่ก็เปล่า ใช่มั้ย
นั่น...
นั่นเป็นคำถามที่ซับซ้อน
ไม่มีเหตุผลเลย
เรามีเครื่องปั่นไฟสำรองที่ชั้นใต้ดิน
สำหรับแช่ศพ
นี่มัน... นี่ไม่ใช่พายุด้วยซ้ำ
บ้านหลังอื่นๆ ในช่วงตึกปกติดี เป็นแค่บ้านเรา
- จริงเหรอ - ใช่
- ทำไมถึงซับซ้อน - คืนนี้เรื่องเยอะแล้ว
เรากลับกันเถอะ
ได้
ผมอยากรู้จริงๆ นะ พ่อ
รู้อะไร
เนลลี่ไม่ได้ฆ่าตัวตาย
โธ่ ลุค
- เขาเปล่า - อย่าทำแบบนี้อีกเลย
- พ่อเองก็รู้ - งั้นเหรอ
ฉันว่าแม่ก็ไม่ได้ฆ่าตัวตาย พ่อบอกว่ามัน...
"พ่อบอกว่า"
- ลุค พ่อส่งเสริมไอเดียบ้าๆ ของเนลล์ - ไม่ใช่...
- แล้วมันก็ลงเอยแบบนี้ - ไม่ได้บ้านะ สตีฟ
ทันทีที่เราออกจากห้อง พ่อก็ปั่นหัวเขาเลยเหรอ
- ไม่นะ สตีฟ - ไม่ มาฟังกัน
พ่อไม่อยากทำให้ใครเสียใจ มากไปกว่าที่ทุกคนเสียใจอยู่แล้ว
- ไม่ พูดออกมาให้หมด - มันไม่ใช่...
ไม่ เขาไม่อยากฟังหรอก
เห็นมั้ยว่าฉันพูดถึงอะไร
ไม่เข้าใจว่าทำไมครอบครัวนี้ถึงได้ทำใจ
ยอมรับอาการป่วยทางจิตได้ยากนัก
แม่ เนลล์
พ่อพูดกับตัวเองทั้งคืน
มันไม่ใช่อย่างนั้น
งั้นก็อธิบายตัวเองซะทีสิครับ
โอเค
เนลล์ไม่ได้ฆ่าตัวตาย เป็นฝีมือของบ้าน
แกไม่เข้าใจฮิลล์เฮาส์ สตีฟ ไม่เคยเข้าใจ
ส่วนเนลล์กับลุค
ทั้งคู่เห็นหน้าตาของมันชัดเจนกว่าลูกๆ
- ให้ตาย พ่อ - แม่แกก็เห็น
ทุกอย่างที่พ่อทำไป พ่อทำเพราะมีเหตุผลที่ดี
- ไอ้เรื่องเหลวไหลเกี่ยวกับ... - แกอยากฟังรึเปล่า
- บ้านผีสิง แล้วพ่อก็ไม่เข้าใจ - พ่อไม่เข้าใจเหรอ
พ่อไม่เข้าใจ พ่อคือผี พ่อนั่นแหละ
- พ่อคือเงาร่างปีศาจ... - ไม่เอาน่า สตีฟ
- ผมมองเห็นธาตุแท้ของพ่อ - งั้นเหรอ
พ่อต่างจากนิทานรอบกองไฟพวกนั้นแค่เรื่องเดียว
คือพ่อแก่ตัวลงทุกวัน
พ่อแค่พยายามดูแลให้พวกแกปลอดภัยและปกป้อง
ความทรงจำที่พวกแกยังมี ต่อแม่ที่น่าสงสารของพวกแก
- มันก็เลยฝังหัวน้อง! - แกไม่เคยเข้าใจ
- มันเลยทำให้น้องป่วย - ปัญหาของแก
- มันเป็นปัญหาของแกมาตลอด - ปัญหาผมเหรอ
แกคิดว่ารู้ดีว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นใช่มั้ย
- แกไม่รู้... - ปัญหาของผมคือคนที่ตายควรเป็นพ่อ!
เรามา...
- หนึ่ง สอง... - เอาเลย
สาม
โอเค วางลง
วางลง
ฉันต้องแก้ที่แต่งหน้าให้น้อง
ฉันจะไปเอาอุปกรณ์
ไม่เป็นไร เด็กๆ
เดี๋ยว
เชอร์ลีย์
เชอร์ลีย์ เดี๋ยว
เนลลี่
อยู่นี่เอง เราเป็นห่วงแทบแย่
ลูกไปไหนมา
หนูอยู่ที่นี่
อยู่ตรงนี้
ลูกจ๋า หนูตัวเย็นไปหมด
หนูอยู่ตรงนี้ ทั้งกรีดร้องทั้งตะโกน
แต่ไม่มีใครเห็นหนูเลย
ทำไมไม่มีใครเห็นหนู
ไม่เป็นไรนะ คนดี
หนูทั้งโบกมือทั้งโดดทั้งกรี๊ด แต่ไม่มีใครมองด้วยซ้ำ
- ไม่มีใครมองด้วยซ้ำ - ขอโทษจริงๆ จ้ะ
เราเสียใจจริงๆ
มาเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาดูใหม่
มา
อย่าทำแบบนั้นอีกนะ
เด็ดขาด
นึกว่าบ้านมันจับตัวเธอไป
นึกว่าพวกเขาพาเธอไป
ดีใจจังที่เธอไม่เป็นอะไร
มาเถอะ
ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว
ไม่มีวัน
ฉันสัญญา
ฉันอยู่ตรงนี้
ฉันไม่ได้จากไปไหน
ฉันอยู่ตรงนี้
ตลอดเวลา ไม่มีใครเห็นฉันเลย
ไม่มีใครเห็นฉัน